Grenada, Prickley Bay (3)

Het werd een spannende nacht voor ons tijdens de tropische storm die de naam Bret heeft gekregen. Wij waren er helemaal klaar voor en hadden bij menig cruiser geïnformeerd wat we allemaal konden doen. De zenuwen waren bedaard en toen begon het wachten. De berichten over de route van de storm waren positief voor ons, het oog van de storm zou over Trinidad gaan en Grenada missen en de bijbehorende wind zou ook minder zijn dan in eerste instantie voorspeld was. Toch kregen we het nog druk. Om 22.00 uur lag er opeens een catamaran voor onze boot en die lag er eerder die dag zeker niet. Deze onbemande cat lag vooraan in de baai en was gaan krabben en langzaam onze kant op gekomen. Op het moment dat we hem zagen hebben we meteen de cruisers in de baai gewaarschuwd en om hulp gevraagd daar deze langzaam richting onze boot kwam. Lazuli en Winchard II kwamen er meteen aan en de redding actie werd onder leiding van Ronald opgezet. Daar het er in eerste instantie op leek dat ze de motoren van de cat niet aankregen heeft Ronald ook meteen de Grenada Coastguard geïnformeerd. Deze hadden geen mankracht op dat moment, maar ondertussen bleek Sweden Dreams de sleutel van de cat te hebben en hebben Carlos van Sweden Dreams en Gi van Lazuli samen de motoren aan de praat gekregen en konden ze ankerop gaan naar een nog vrije mooringbal vooraan in de baai. Op het moment dat ze wegvoeren kwam, na twee uur, de coastgard eraan beetje aan de late kant. Een uurtje later kregen we een oproep van David van Winchard II dat er een monohul recht op ons af kwam. Voordat we de fenders konden pakken zagen we hem al met een rotgang aankomen en op anderhalve meter voor ons langs gaan. Deze boot lag aan een mooring en de lijn van deze mooring was gebroken, ook dit was een onbemande boot. Ook weer de coastgard geïnformeerd en een kwartier later hebben zij deze Moody 42 uit de mangrove gevist en aan de stijger gelegd. En dit alles bij wind van tussen de 25 en 35 knopen gelukkig dat het niet harder waaide want er liggen hier in de baai veel onbemande boten. Dinsdag niet veel gedaan we gingen pas om 03.30 uur slapen en gisteren hebben we alles weer terug geplaatst op de boot, het was toch wel allemaal erg kaal.

Vorige week zijn we overigens ook nog naar de Turtle Watch geweest, een geweldige ervaring. Dit is een van de weinige plaatsen op de wereld waar de Leather Back zich voorplant en dit is de periode waarin dat gebeurt. Het is een rit van 2 uur met de bus naar het noorden van Grenada en we werden door Paul van Redcap taxi opgehaald.

Hij organiseert deze trip en wij hebben heel veel geluk gehad. We hebben maar liefst 4 Leather Backs gezien waarvan we bij één het hele proces van een nest graven, eieren leggen en het toedekken van het nest met zand zien. Het schild van deze schildpad is 152 centimeter lang. Tijdens het leggen van de eieren zijn de schildpadden volledig in tranche en mag je ze aanraken. Ze heeft 84 bevruchte eieren gelegd en doet dit eens in de twee tot vier jaar maar dan wel 4 keer in twee weken tijd. Een er indrukwekkende ervaring. Om 04.00 uur lagen wij dan ook voldaan in ons bedje.

 

Grenada, Prickley Bay (2)

De tijd vliegt om, we hebben het druk met sportief bezig zijn maar ook met het onderhoud van de boot. Wat uitbreidingen, zo wilden we al langer een back-up systeem hebben voor onze automatische stuurinrichting. Keuze was een extra gelijkwaardig systeem ernaast of een windstuurinrichting die geen energie gebruikt. We wilden deze laatste eigenlijk wel hebben echter met ons zwemplateau achterop de boot dachten we niet dat dat mogelijk was. Toen wij echter bij Bojangels op bezoek waren hadden zij een ingenieus systeem achter op de boot dat wij ook kunnen monteren en als we voor anker liggen is het makkelijk te demonteren. Dus op zoek naar een windpilot, dit is namelijk het enige merk met een windpendule die achter op onze boot past. Te koop in Duitsland, gekocht en binnen 10 dagen lag deze op onze boot. We noemen onze nieuwe “stuurman” Louie. Het brengt natuurlijk weer extra werk mee. Het raam in de achterkant van de boot moet dichtgemaakt worden met epoxymatten zodat “Louis” er aan gehangen kan worden en natuurlijk krijgt dat voorrang, want dit is leuk. De controle van onze verstaging is echter minder leuk, de eigenaar van Turbulence komt het uitgebreid checken en vindt natuurlijk iets. Alle t-terminals van onze verstaging van drie jaar oud hebben scheurtjes en moeten vervangen worden, daar mag je echt niet mee gaan zeilen. We gaan zelf kijken want op de foto’s die hij stuurt kunnen we geen scheurtjes zien en als we alles bekijken met een vergrootglas, geen scheurtje te zien. Toch maar een offerte opgevraagd en voor € 1.250,= zijn we klaar, we laten er een andere rigger naar kijken en hij constateert geen scheurtjes. De eigenaar van Turbulence blijkt dit wel vaker te doen en als je de papieren voor de verstaging voor je verzekering nodig hebt ben je dus mooi de Sjaak.

Natuurlijk is het ook tijd voor ontspanning, woensdag van Great Lake naar Concorde waterval, een prachtige droge dag waarbij we een gedeelte van het pad opnieuw uithakken en die eindigt in de waterval, zaterdag lopen we bergop en rennen we bergaf de runnerstrail van de HASH en maandag nog een keer met een groep van Great Lake naar Concorde waterval.

Ondanks dat het de hele dag bijna regent en we heel veel glibberen en glijden is het geweldig een heerlijke tocht, ik heb de volgende dag toch wel wat last van de enkels en Ronald voelt zijn rug en schouders. Ach, weten we weer dat we een lijf hebben 🙂 .

Natuurlijk borrelen we wat af, je moet je sociale contacten toch ook een beetje bijhouden en we houden er lekkere recepten aan over. Ook de muziekavond bij de Brewery slaan we niet over.

Ondertussen houden we het weer in de gaten, er zit een depressie op de Atlantische oceaan en die komt deze kant op. Als het er op gaat lijken dat deze depressie een tropische storm gaat worden gaan we onze opties na. Richting Martinique op zondag als deze zuid gaat of zelf richting Bonaire is het advies dat een stel Duitsers aan ons geeft. We schrijven ons uit met het plan om richting Bonaire te gaan maar we hebben een slechte voorbereiding, er zit enorme aangroei op ons onderwaterschip en het is toch zo’n 400 mijl varen. We weten niet welke kant het met deze storm opgaat, de berichten zijn niet allemaal hetzelfde en je wilt hem niet de hele tocht achter in je nek hebben hijgen. Als de wind lijkt af te buigen naar het noorden besluiten we om te blijven. Vandaag 19 juni 2017 zijn wij exact 3 jaar geleden vertrokken vanuit Willemstad in Nederland, we gaan niet lekker uit eten om het te vieren maar de boot klaar maken voor de storm en deze uitzitten. Alles is eraf wat wind kan vangen en de rest is geborgd. We hebben een Rocna anker van 33 kilo, een van de beste en 60 meter ketting uitgegooid terwijl we op 7 meter diepte liggen, dat moet genoeg zijn. Meer kunnen we niet doen, we zijn niet de enige en houden contact via de VHF met elkaar, we gaan het uitzitten.

Grenada, Prickley Bay

Na een heerlijke tocht van Carriacou naar Grenada, helaas vangen we wederom geen vis, ankeren we in Prickley Bay. Onderweg roepen we nog een vrachtschip op maar nul reactie, normaal wijken ze wel uit voor een zeilboot die onder zeil is maar deze gaat gestaag door recht op ons af. Later merken we dat onze VHF buiten wel ontvangt maar niet meer zendt. Eentje voor op de (klus) lijst. In Prickley Bay zien we een aantal Nederlandse boten, Tisento, Pimentao en Bojangels waar we een gezellige avond mee hebben in de Brewery. Elke dinsdag avond organiseren ze hier een jam sessie waar iedereen die kan spelen of zingen op het podium kan gaan staan.

Het merendeel kan ook echt spelen dus Ronald mag nog een aantal jaartjes oefenen voor het zover is 🙂 .  Donderdag kookt Rob van Bojangels doubles voor ons, een gerecht uit Trinidad, erg lekker. Deze komt ook op onze menukaart te staan.

 

 

Zaterdag natuurlijk de hash van de Grenada Hash House Harriers, elke zaterdag wordt er een wandel of hardloop evenement georganiseerd waar na afloop dit beloond wordt met een biertje of wat. Wij lopen c.q. klauteren de eerste keer als Virgin mee en worden na afloop gehuldigd en krijgen een certificaat.

Dit smaakt in ieder geval naar meer, dus morgen(zaterdag) zijn wij weer van de partij.

Natuurlijk wordt er ook geklust door ons en niet geheel onbelangrijk de nieuwe voorstag gaat erop. Woensdag 31 mei is het zover en liggen we aan de steiger, de voorstag is er zo af maar de conus die onder in onze Hood Furler moet hebben ze niet, probleem???

Gelukkig is er nog een doos met hele oude conussen en daar vinden ze nog een bronzen die exact is welke we nodig hebben, opgelost. Als laatste worden ook nog de topwanten vervangen en dan zijn wij als het goed is klaar voor de komende 10 jaar.

Ondertussen is ook de lasser bezig met de beugel van de neerhouder. Op het moment dat hij deze los haalt breekt de beugel in tweeën, het was dus hard nodig dat deze vervangen werd. Het scheurtje dat wij zagen bleek op een haar na door te zijn, ze kopiëren hem en de volgende dag wordt de nieuwe beugel gemonteerd. Na een nacht aan de kant gelegen te hebben zijn we blij dat we weer voor anker kunnen gaan, hoewel het lang onder een douche kunnen blijven staan ook heerlijk was 😉 .

Admirality Bay, Bequia – Tyrell Bay, Carriacou

De zeiltocht van Saint Lucia naar Bequia staat in het teken van stroming. Heel veel stroming tegen vooral, het is net volle maan geweest dus dan is de stroming die er staat op zijn sterkst. We worden behoorlijk weggezet en als dan ook nog eens de wind wegvalt lijkt het of we achteruit gaat in plaats van vooruit. We controleren of het echt stroming is en niet dat er wat anders mis is en ja stroming dus. Gelukkig wordt het op een gegeven moment wat minder en als de wind dan aantrekt gaan we als een speer. De Fairy Queen kan dus wel hard, we zien zelfs een ruime 8 knopen op de teller, jippie, als we van tijd tot tijd de 28 knopen aantikken gaat het tweede rif erin en dan valt ….. de wind weg. Dus motoren we het laatste eind naar Bequia om voor Princes Margareth Beach het anker uit te gooien. In Bequia kun je goed merken dat we in laag seizoen zitten, er gaan elke dag meer boten weg dan er aankomen.

Veel doen we hier niet, we genieten van het helder blauwe kalme water en poetsen de waterlijn, zwemmen wat, we halen de kano te voorschijn, altijd leuk en goed voor de borstspieren en laten de was doen bij Daffodil. Als de boot de was op komt halen, lekker luxe, komt Tim Wright vragen of hij ons mag fotograferen voor de flyer van Daffodil. Hij wil dat met een drone doen en wij zeggen geen nee, de foto’s zijn geweldig.

 

Dan is het weer tijd om verder te gaan, naar Carriacou, een zeiltocht uit het boekje. 15 tot 20 knopen wind beetje bakstag, we gaan wederom als een speer. In Tyrell Bay gaan we voor anker, inklaren is een fluitje van een cent en het dorpje is schattig. We gaan uit eten bij Slipway, heerlijk eten en het is er gezellig druk. Ook wandelen we via de “berg” Chappeau Carre naar Hillsborough, prima te doen, het is even zoeken naar het juiste pad maar eenmaal gevonden wijst de rest van de weg zich vanzelf. De Java wandelt met ons mee maar met een kleine van 3 jaar is het voor ons wel even wennen aan het tempo.

Als Hillsborough in zicht komt nemen ze dan ook een van de busjes naar de stad en wandelen wij verder. Via het strand terug richting Tyrell Bay is wat lastiger, je loopt dan dwars door de mangrove maar als we uitkomen op Paradise Beach doet deze haar naam aan 🙂 🙂 .

Natuurlijk wat klusjes, ha, ha. Dit keer wat “needle” arbeid. Een hoes voor de mastvoet, het rubber lijdt enorm van de zon en de zee dus bescherming is geboden. Hetzelfde geld voor de tank voor de buitenboord motor en natuurlijk wordt er aan windhappers gewerkt. We kunnen in de hul van de boot 6 ramen openzetten en als daar windhappers op staan dan blijft het heerlijk koel in de boot.

Het patroon heb ik van Wildbird gekregen dus ik heb het zelf niet hoeven te bedenken. Dank Gayle 🙂 . Een gedaan nog 5 te gaan. Morgen gaan we weer verder naar Grenada, daar hebben we een afspraak om onze voorstag te vervangen en komen onze nieuwe koolborstels aan. Service van de zaak, goed geregeld door Rutland, maar vanavond nog eerst een afzakkertje op Mr. Curly. Proost 🙂 🙂 .

Rodney Bay, Saint Lucia

We hebben een heerlijke zeiltocht naar Saint Lucia, lekker zonnetje natuurlijk wat meer wind dan voorspelt maar dat is eigenlijk altijd wel zo.

In Rodney Bay is een mooi winkelcentrum waar we met ons bijbootje heen kunnen varen, ze hebben er alles. Het is iets duurder dan in Martinique maar er is zelfs vers gehakt van Angus Beef, wel drie keer zo duur als kip maar wel weer een keertje lekker. Verder is het sale en dan blijft er altijd wel iets plakken 🙂 . We kunnen er weer even tegen. We maken een wandeling naar Pigeon Island en gaan via het strand weer terug. We wandelen voor de hotels langs en dat is ook leuk om te zien, prachtig aangeharkt strand waar je verzocht wordt om met je schoenen over het zand te lopen en niet over de mooi geveegde paden. En natuurlijk weer een klus en wat voor een. Het weer ziet er een aantal dagen wat minder zonnig uit dus gaan we ons bed, ja waar nog steeds die paal in het midden staat, verbouwen. We zagen, lakken, halen overal spullen onderuit maar het resultaat mag er wezen.

We kunnen meer spullen kwijt en kunnen er ook nog eens beter bij. Top!! Het afvalhout gaat mee met de groenteboer, hij blij en wij hoeven er niet mee te sjouwen. Je afval kun je overigens hier prima kwijt. We moeten ook nog een probleempje met de windgenerator oplossen. Hij levert geen stroom, het lijkt erop dat het hetzelfde probleem is als een paar maanden geleden, de koolborstels. Dus mast in, windgenerator ontmantelen en ja, onze conclusie is goed.

Gelukkig zijn het de koolborstels en dat kunnen we zelf oplossen, beetje poetsen en gangbaar maken en terugplaatsen. Voila, de windgenerator doet het weer. Kunnen we met een gerust hart op stap, in de haven van Rodney Bay wordt er een kookworkshop gegeven en treedt er een band op. We zijn benieuwd.

Maar eerst een biertje, dat hebben we verdiend. De kookworkshop blijkt te bestaan uit het afhalen van de hapjes die ze klaarmaken, een salade van Lionfish en gefrituurde Lionfish, lekker.

Het is erg gezellig en de band is goed, we hebben Ronalds verjaardag goed ingezet. Vandaag rustig aan gedaan, dat was niet al te moeilijk, natuurlijk wel een appelflap gebakken. Morgen gaan we naar Bequia ongeveer 70 mijl te zeilen, dat halen we net niet in een dag dus gaan we met een nachtje erbij. Oja, het gemberbier, daar moet ik nog even mee oefenen :).

Fort-de-France – Sainte Anne, Martinique

Onze jacht op de gasflessen wordt even uitgesteld. Ook hier in de Carieb kun je een zware verkoudheid krijgen en dan is het niet lekker om te gaan zeilen. Ronald is ermee begonnen en heeft het natuurlijk aan mij doorgegeven. Maar ze hebben hier goede apotheken waar hoestdrankjes, neusspray en een menthol smeerseltje te verkrijgen zijn dus we zijn er gelukkig snel vanaf. We besluiten om Anse d’Arlet over te slaan en direct naar Sainte Anne in het zuiden van Martinique te gaan. Hier weten we zeker dat we aan Camping gas kunnen komen. We hebben 4 flessen waar we ongeveer 4 maanden mee vooruit kunnen dus tot Bonaire hebben we dan geen probleem en daar kun je ze weer laten vullen. Als we op Curaçao zijn gaan we over naar een ander systeem omdat Camping gas niet overal te krijgen is. Als we in Sainte Anne het anker uitgooien is het wel nostalgisch voor ons, dit was de plek waar wij 2 februari 2016 aankwamen na onze oversteek vanaf Mindelo (Kaapverdische eilanden). En het is nog even mooi, we worden begroet door een enorme schildpad, die ik helaas niet op de foto krijg. Natuurlijk ook naar Le Marin om nog wat dingetjes voor de boot te kopen. Er is een tweedehands zolder waar ze restpartijen lijn hebben, erg interessant, we kopen twee stukken van 20 meter lijn voor landvasten voor nog geen € 50,=. Verder is het daar ook leuk om te snuffelen. Natuurlijk treffen we hier ook Wild Bird en Sisu weer, want we hebben Music night 🙂  🙂 . Ronald heeft tijdens de tocht naar Sainte Anne al geoefend dus dat moet goed komen ha, ha. En zingen kan ik nog steeds niet, misschien dat het beter gaat als ik een glaasje wijn op heb. Daarom wordt er een bag-in-the-box zak gemaakt, makkelijk op te bergen en mee te nemen.

We maken hier nog een hike, niet door het regenwoud maar langs de kust, mooie verlaten zandstranden, met natuurlijk een kleine uitdaging erin.

Het weer heeft de komende week veel zuid in de wind zitten en we besluiten te wachten tot de wind meer uit het oosten komt. Hebben we mooi de tijd om wat klusjes te doen, we willen de watermaker uitbreiden met een tweede pomp zodat deze ongeveer 60 liter per uur kan maken. Tot Ronalds verbazing trekt de eerste pomp maar 6 ampère dus als de tweede die we hebben liggen dat ook doet kan het systeem op zonne-energie draaien. De pomp hebben we al dus alleen nog wat elektriciteit kabel, wat slangenklemmen en slangentule halen, kan mooi in Le Marin en aan de slag. Als we aan de gang gaan met het trekken van de elektriciteitskabels blijkt dat er wat meer water dan anders in de bilge staat. De pomp doet het niet meer, kapot, gelukkig hebben we hier nog een reserve voor die we kunnen inbouwen. We hebben twee pompen voor de bilge losstaand van elkaar maar van de tweede pomp blijkt de vlotter geblokkeerd te zijn dus ten eerste gaan we dit verhelpen en ten tweede gaan we dit vaker controleren. Ook lekt de boiler, dit valt gelukkig mee, hij lekt op de aansluiting van de slangenklem, opnieuw aandraaien en dan is het verholpen. Na twee dagen hebben we alles weer op orde en je zult het niet geloven, ontzettende spierpijn. We zijn het niet meer gewend om ons in bochten te wringen om de bilge schoon te maken, de kabels overal achter en onderdoor te trekken. Ik heb het gevoel dat mijn ribben gekneusd zijn en Ronald heeft spierpijn in zijn armen en schouders. We hebben weer even tijd nodig om te recupereren, herstellen dus. Maar de watermaker maakt ongeveer 50 liter per uur en trekt maar 14 ampère per uur, wat een luxe. En wat nog een mooie bijkomstigheid is, is dat de kwaliteit van het water beter is. We zaten meestal rond de 580 ppm (dat zijn de deeltjes die niet uit je water gefilterd worden en het is aanbevolen dat het onder de 750 ppm zit) en nu zitten we rond de 325 ppm, dus nog zuiverder water, geweldig. Met dat zuivere water ben ik begonnen met gemberbier te maken. Dit heeft echter een aantal dagen nodig voordat het klaar is, er zit o.a gist in. Hou jullie op de hoogte of het wat gaat worden 🙂 🙂 . Met teveel gist ontploft het en met te weinig gist, we zullen zien maar voorzichtig aan beginnen. Morgen 28 april gaan we weer verder richting Saint Lucia, de wind komt uit de goede richting. We hebben zin om anker op te gaan en lekker weer een stukje te zeilen, eindelijk halve wind als de voorspelling uitkomt 🙂 🙂 .

Dominca, Rupert Bay – Martinique, Fort-de-France

Het is vroeg als we vertrekken naar het startpunt, 6.00 uur zitten we in de door ons gehuurde bus. We rijden richting Roseau en dan de bergen in. De wegen zijn niet in al te goede staat maar het busje doet het goed en even voor achten zijn we op ons punt vanwaar we onze wandeling (klautertocht) gaan maken. Het Boiling Lake bevindt zich in het nationaal park en de paden bestaan over het algemeen uit trapjes naar boven en trapjes naar beneden, uitgehakt in de grond en met boomstammen afgewerkt zodat zich een soort trap heeft gevormd.

Echter niets is gelijk en de stappen zijn van tijd tot tijd vrij hoog waardoor je met handen en voeten naar boven klautert. Naarmate we stijgen, wordt ook de zwavelgeur sterker, onderweg komen we de eerste warm water bronnen al tegen en kunnen we onze gezichten insmeren met warme klei, we nemen ook een zakje mee voor “thuis”. Aangekomen bij het Boiling Lake is de zwavellucht heel sterk en in het midden van het meer zie je het water ook daadwerkelijk koken, magnifiek.

 

We nemen een vroege lunch en dalen weer af en stoppen bij een warm water pool. Het warm water komt uit een hoekje uit de grond en het water van de waterval is lauwwarm, heerlijk voor onze spieren, hoewel ik denk dat we morgen behoorlijk spierpijn zullen hebben.

 

Na de Tropical Garden in Roseau bezocht te hebben gaan we naar Rupert Bay terug. Na een biertje en een eenvoudige doch voedzame maaltijd gaan we op tijd ons bedje in.

De volgende dag een wat rustiger dagje, beetje toeren met het busje, Carla en Alex van SY Ari B zijn aangekomen en gaan vandaag ook mee. Spierpijn hebben we ….. echt wel, dus wat is beter dan een klein klauter partijtje naar Chaudiere Pool en even afkoelen onder dit keer een koude waterval.

Wat hebben we toch een zwaar leven. Nog even een barbecue voordat we ieder onze weg weer gaan. Wild Bird gaat nog een hike, echt wandelen kun je het niet meer noemen, maken naar Mont Diablaton maar deze laten we aan ons voorbij gaan. Later horen we dat ze op sommige stukken via takken van bomen moesten klauteren om naar boven te komen, daar moeten wij toch nog een beetje voor trainen 🙂 🙂 . Na 3,5 weken in Dominica te hebben gelegen gaan we verder, het is een prachtig eiland en we zullen hier zeker nog een keer terugkomen. Op naar Fort-de-France, Martinique. Stokbrood, Franse kaas, rood vlees, betaalbare wijn, je snapt het al wij gaan hier op de Bourgondische toer, en onze voorraad aanvullen.

We liggen voor het fort, midden in de stad, waar de Leader Price en de Carrefour op loopafstand zijn. Natuurlijk gaan we ook naar de Decathlon, altijd leuk, en inkopen doen bij Mr. Bricolage voor de klussen die we de komende maanden willen uitvoeren, met de kleine busjes die hier rijden ben je er binnen 15 minuten.  We ontmoeten hier weer Nederlanders, ook weer leuk om de ervaringen uit te wisselen en bij te kletsen onder het genot van ….. De Enjoyster van Peter en Myriam heeft een mooi trapje om aan de zijkant de boot op te komen, deze wordt op onze kluslijst bijgeschreven. De Divine van Arnold en Gerda, vaart al een aantal jaren hier rond en we blijken, hoe kan het anders ook, een aantal gemeenschappelijke kennissen te hebben. De volgende dag zwaaien we ze uit en daar komen Wild Bird en Sisu al weer aan. Bijkletsen over de afgelopen dagen en even wat pingelen op de gitaar. Fi geeft een demonstratie op de pipe, het was weer erg gezellig.

De tijd vliegt voorbij en je hebt het druk met van alles. Maar op de Fairy Queen is de wijnkelder weer vol, de melk aangevuld en ontdaan van kakkerlakken, die zaten in een doos melk bij de Leader Price en hebben we daar achtergelaten, dus nu zijn we nog voorzichtiger met alles wat we de boot in sjouwen en alles wat we de komende tijd denken te kunnen mislopen op de Windward Eilanden. Nu nog op jacht naar Camping Gaz flessen, hier in Fort-de-France is alles op we hopen dat er in Grand Anse d’Arlet nog volle gasflessen zijn.

Dominica, Rupert Bay

Zaterdag is het markt in Portsmouth, de straat is afgesloten en iedereen staat met de pick-up in de straat zijn groenten en fruit te verkopen. Het ziet er gezellig uit en we kopen paprika, papaja, bananen, sinasappel die achteraf grapefruit blijken te zijn en nog veel meer. Van de producten die we niet kennen laten we uitleggen hoe we ze klaar moeten maken en dat gaan we uit proberen. De gestoomde bananen zijn erg lekker, maar de zwarte knollen, ik weet niet meer hoe ze heten, hebben wel wat extra kruiden nodig. Daar we wat aan de late kant zijn is de vis op dus dat wordt kip vandaag. Zondag is het de barbecue van Pais en daar gaan we natuurlijk ook heen, een all you can eat and drink concept waarvan de opbrengst gaat naar de security van de baai waar we liggen. All you can drink is rum punch, erg gevaarlijk drankje want het smaakt alsof er geen alcohol in zit 🙂 🙂 . Hier komen we Julie en Ian tegen van Moven die onderweg zijn naar het noorden en van daaruit oversteken naar de Azoren. Na een gezellig avond bij ons aan boord met ze, plannen wij om weer verder te gaan richting het zuiden, de wind staat nog een paar dagen goed en daarna draait hij naar zuid oost en wordt het lastig zeilen richting het zuiden. Je hoeft in Dominica de eerste 2 weken niet uit te klaren dus kun je binnen die twee weken gewoon gaan en natuurlijk ook blijven ha ha. Je voelt hem al aankomen. We nemen van Moven afscheid, jammer want morgen gaan ze hiken met een groepje en ze vroegen of we meegingen. Eh, even denken, ach waarom niet nog even blijven er wordt bovendien een noordelijke swell verwacht en dan liggen we hier toch super. De volgende ochtend om 8.00 uur gaan we, Tim en Gail van Wild Bird, Fiona en Terry van Sisu en de Moven, op zoek naar een busje dat ons kan brengen naar de westkant van het eiland en dan wandelen we terug naar de boot. Niet te zwaar zeggen ze. Het is wel zwaar, zeker de eerste mijlen, langzaam bergop, hijgend en soms naar adem snakkend, we zijn niets meer gewend. We komen een Canadees tegen die in het regenwoud woont, hij heeft gewoon een stukje grond genomen een huisje erop gebouwd, groentetuin aangelegd en het is van hem. Helaas mag hij maar een half jaar legaal in Dominica zijn.

Het wandelen wat wij hebben gedaan lijkt in niets op deze wandeling. Het is super, we wandelen en klauteren over paadjes dwars door het tropisch regenwoud, het staat supergoed aangegeven met kleuren op de bomen, we hadden het niet willen missen en het smaakt naar meer….  Afsluitend een biertje op de Wild Bird en dan met de voetjes omhoog. Zaterdag weer de markt, zondag de barbecue, we komen een beetje in het ritme van dit eiland, maar omdat het weer er vreemd uitziet en we niet weten wat het front zal doen staat de volgende hike, naar Boiling Lake pas donderdag op de planning. Tja en dan doen we vier dagen niets, zijn de woorden van Tim. Dus een kleine hike op zondag dan? Wij gaan wel mee. Het is inderdaad een relaxte hike, we gaan ook een uurtje later en in de regen maar deze is niet koud en de bladeren van de bomen beschermen ons redelijk. Dan de keuze, gaan we hier rechtsaf beetje klauteren of linksaf over de weg terug. Ach, beetje klauteren hadden we nog niet gedaan vandaag, hijg puf naar boven en glibberend naar beneden

.

Het was de moeite weer waard maar onze voeten waren erg pijnlijk, je krijgt uiteindelijk toch natte voeten, dansen tijdens de barbecue zal er wel niet inzitten. Maar met een paar rumpunch gaat ook dat weer goed. Natuurlijk ook nog wat klusjes, de sleutel ging niet meer uit het slot, lastig als je de deur wilt sluiten, maar nu is het beter dan ooit. Beetje lakwerk hier en daar EN een heel belangrijke, de borreltafel is af, natuurlijk al getest en goedgekeurd. Morgen naar Boiling Lake in het zuiden van Dominica een hike van vier uur bergop en dan dezelfde weg weer terug, we hebben er zin in!!!!

Terre de Haut (les Saintes) Guadeloupe, Rupert Bay, Dominica

We liggen met veel boten hier, aan de mooring in Terre de Haut, te wachten op een goed weer window. Er liggen bijna geen boten voor anker, er staat veel wind en nogal wat swell, zeker in het ankergebied. We liggen hier wel prima, het schommelt wel maar de golven komen van voor en dat is minder oncomfortabel dan als ze van opzij zouden komen. We maken nog een lekkere 17-03-18 strand les saintes 17-03-18 wandeling les saintes 17-03-18 eten zeeegel 17-03-18 leguaan

wandeling, naar weer een andere kant van het eiland. Een prachtige baai met strand bij Point du Boisjoli, je kunt hier niet voor anker maar het is de wandeling waard. Ook gaan we nog heerlijk lunchen, Ronald heeft een bisque met zee-egel vooraf, erg lekker moet ik zeggen. “Huisdieren” hebben ze daar ook, een leguaan (lizard) loopt rond de tafeltjes en de boom in, wat een mooi beest is het. En dan is het zover, de was is gedaan, we hebben betaald en uitgeklaard en eindelijk, na 5 weken, gaan we les Saintes verlaten en gaan we naar Rupert Bay, Dominica. Halve wind varen kennen ze hier niet, het is weer hoog aan de wind en de route is voor onze Fairy Queen net niet bezeilbaar. We moeten nog even nalezen hoe we nu hoger aan de wind kunnen varen. We zien boten met een tweede rif en bijna volle genua hoog aan de wind varen, wij varen met het eerste rif en een flink gereefde genua en kunnen daarmee een windhoek van 70⁰ varen. Volgende keer maar eens wat gaan uitproberen, advies is natuurlijk welkom ha, ha. De hengel gaat uit maar helaas geen vis, we genieten echter enorm van het zeilen en het weer onderweg zijn. Aangekomen in Rupert Bay worden we heel vriendelijk ontvangen door Titus van Laurens of Arabië, hij is van de PAYS groep die hier alle cruisers ontvangt en allerlei diensten aanbiedt. Wij spreken met hem af om dinsdag de Indian River tour te doen, we zouden het niet willen missen. Om 7.00 uur worden we opgehaald en met nog 9 andere cruisers worden we de rivier opgeroeid, prachtig. Op het eindpunt wandelen we door de natuur naar een boer en ondertussen krijgen we uitleg over het fruit wat overal groeit en wat door Titus geplukt wordt.

17-03-18 indian river 1 17-03-18 indian river 2 17-03-18 indian river 3 17-03-18 indian river 4

We proeven van alles, cacao, passion fruit, guave, sterappel, grapefruit en suikerriet en krijgen uit de kruidentuin salie, rozemarijn en tijm mee voor aan boord. Daarna heerlijk met de stroom weer mee richting zee, Ronald probeert ondertussen de Go-pro uit en de filmpjes zijn mooi alleen hebben ze geen geluid, daar wordt aan gewerkt 🙂 🙂 .  Natuurlijk zijn we geen Fairy Queen als er niet geklust wordt, dit keer geen grote dingen alleen wat moderniseren zoals het automatiseren van ons ankerlicht, vergeten we het ten minste niet meer uit te doen en een usb oplaadpunt aansluiten zodat we “al” onze devices weer makkelijk kunnen opgeladen. Een lange wandeling naar de grootste supermarkt IGA van het eiland levert ons lamsvlees op, de trip waard en lekker na al die kip. De supermarkt is wel groot maar de schappen staan niet echt vol met producten, ze hebben wel meer verse producten zoals kaas e.d. maar de kleine winkeltjes hier hebben voldoende daar hoeven we niet het hele eind meer voor te lopen. Vrijdag 17 maart gaan we met een kleine groep een gedeelte van het eiland bekijken. We zijn met 5, wat een luxe, 3 Brazilianen van de Unforgetable en wij met zijn tweetjes. We zitten er hetzelfde in voor wat betreft wat we willen zien en waar we willen stoppen. De souvenirshops worden allemaal overgeslagen maar als het om eten gaat zijn we allemaal enthousiast.

17-03-18 rondreis 3 17-03-18 rondreis 1 17-03-18 rondreis 2De uitzichten zijn geweldig en de natuur is overdonderend, wat is het allemaal groen hier. We stoppen bij een bedrijfje, een man die uit hobby begonnen is met chocolade maken.

17-03-18 cacao 1 17-03-18 cacao 2 17-03-18 cacao 3 17-03-18 cacao 4

Hij laat ons zien hoe het in zijn werk gaat. Het fermenteren van de bonen, het drogen, het roosteren en uiteindelijk het maken van de chocolade. De chocolade is erg lekker en we kopen een reep met citroengras smaak nadat we van alles hebben geproefd. We lunchen bij een lokaal restaurantje, vooraf bananenchips, vis of kip met groenten, gekookte banaan, casava en sla en als toetje lekker fruit en cake. Daarna gaan we naar Emerald Pool waar, na een klein stukje wandelen, we in het heerlijk zoete water zwemmen en onder de waterval staan. Je verwacht dat het water koud is omdat het uit de bergen komt maar dat valt wel mee, het is goed te doen en je kunt je niet voorstellen hoe heerlijk het is om in zoet water te zwemmen.

17-03-18 indian river 4 17-03-18 rondreis 5 17-03-18 rondreis 4 17-03-18 rondreis 6 17-03-18 rondreis 7

17-03-18 rondreis 8Alles wordt zacht, je huid, je haren het voelt fantastisch. We hebben mazzel dat er geen cruise schip is deze dag want we hebben de pool helemaal voor ons zelf.  Daarna terug naar Rupert Bay, nog ter afsluiting een biertje in Sandy Bar en als het donker is komen we weer aan boord. Wat heerlijk dat het ankerlicht automatisch aangaat 🙂 🙂 .

Les Saintes, Guadeloupe

Even een korte update. Na aankomst in les Saintes hebben we daar een heerlijke week gehad. Flink gewandeld, dat is nodig met die slappe beenspieren van ons en vanaf de toppen van de 17-03-05 baai boullante 17-03-05 les saintes 17-03-05 baai marigot 17-03-05 wandelen les saintes 17-03-05 uitzicht dominica 17-03-05 trois rivierebergen een prachtig uitzicht op de baai en onze Fairy Queen gehad. Als je tijd hebt is het eiland prima te voet te bekijken, je wandelt in een uurtje van de ene naar de andere kant met mooie baaien en stranden waar je met je boot niet mag of kan komen. Maar er zijn ook scooters en golfkarretjes te huur wat er erg geinig uit ziet. Bij het dinghy dok schrik je soms behoorlijk van 17-03-05 pelicaan 1 17-03-05 pelicaan 2de pelikanen die hier in het ondiepe water komen vallen om een visje te vangen, indrukwekkend. 17-03-05 schadeHelaas is de boot ook nog aangevaren door een les catamaran, een kras over de hele lengte van de boot, verzekeringswerk, pff. Deze catamaran heeft eerst nog een andere boot geraakt, Cat Tales, die flink beschadigd was aan het uiteinde van een drijver. Toen kregen we toch nog onverwachts bericht uit Nederland dat het slecht ging met de vader van Ronald en dat we meteen moesten komen wilden we hem nog even zien. De Fairy Queen aan de mooring in les Saintes achtergelaten, het verhuurbedrijf zou een oogje erop houden, en 24 uur later waren we 17-03-05 foto pa janssenin Nederland. We waren gelukkig nog op tijd en hebben nog een mooi afscheid gehad. Daarna ben ik nog even naar Frankrijk geweest, Ronald bleef in Nederland bij zijn moeder om het een en ander af te handelen. In Frankrijk was het fantastisch weer, hier in de Carieb zitten we niet zo vaak in de zon, veel te warm maar daar in het voorjaarszonnetje, een kadootje. Lekker gekletst en toen met de Flixbus vanuit Avignon naar Charles de Gaulle en 28 uur later stond ik alweer op de boot. De Fairy Queen lag er netjes bij maar het was goed dat ik er was, we hadden de boot met 3 lijnen aan de mooring vastgelegd en twee van de drie waren bijna door. 17-03-05 bijna doorVanaf de Seacloud, een enorm passagiersschip, ziet de Fairy Queen er zo uit, een ienie minie bootje. Ronald is gelukkig ook weer thuis aan boord en nadat hij geacclimatiseerd is en het weer het toelaat gaan we weer verder, beetje zeilen. Het onderwaterschip is weer redelijk schoon, de laatste week zijn de golven heel vervelend geweest waardoor het lastig is om het onderwaterschip te poetsen. Een duiker heeft de schroef en de schroefas schoongepoetst, was hard nodig. Als een schip veel stilligt en vooral lang achter elkaar dan komt er een complete “groentetuin” aan je schip hangen waar de krabbetjes zich goed vermaken. Je gaat dan niet 17-03-05 bed aan een kant van paalmeer zo snel door het water en tja, we zijn al niet de snelste. Binnen is het gepoetst en we slapen niet meer met een paal in ons bed, dat was toch niet echt gezellig, zeg maar. We slapen nu aan een kant van de paal en het bed is groot genoeg, geen 1,60 meer maar boven toch nog 1,50 en onder 1,00. De matrassen heb ik afgelopen week op maat gemaakt, nu mag Ronald het timmerwerk gaan doen. Maar niet hier? Eerst maar eens onderweg, en blij dat hij er weer is!17-03-05 restaurant